I have my afternoon already planned: no blog posting for today.
But something pushed me to act against my plan. The Kiwi video from Wits’. And as Wits said in his own post, "it is IMPERATIVE to watch the video before proceeding with the rest of the post". GO on, watch it na.
One thing is for sure. It hit me. Bigtime. I watched it a couple of times more before I able to digest it. Undeniably, daig pa ako nung kiwi, kasi it knew what it wanted.
Windand ako sa mga questions na binato ni Wits sa mga readers nya. Hmm. Wala akong nasagot. Sa pagkakaalala ko, meron akong post about being honest with yourself, being brave to ask questions whose answers you know would shake your own sanity.
Anyhoo, the kiwi video reminded me of Jonathan Livingston Seagul (by Richard Bach). Google search nyo na lang kasi tamad akong magbigay ng synopsis.
Ilang linggo na lang ga-graduate na ‘ko. Nakakatakot. Nakakatakot kasi hindi ko alam ang gusto ko. Feeling ko babagsak ako sa mga ina-applyan kong trabaho, kasi kapag tatanungin nila ako kung MAHAL ko ba ang pag-pro-program at kung handa ba ako na gawin ito for the next five or ten years of my life, hindi ko alam ang isasagot ko. Basta kailangan ko ng trabaho. Pero hindi ko alam kung anong gusto ko. SCARY diba? At isa pa, hindi ko alam kung saan ako magaling. Mas lalong scary.
Nakakatawa na nakakatakot. Nakakawindang. Nakaka-flip. Bukas magkkwento ulit ako. Bukas na lang ulit. Natatamad na ‘ko eh. Bleh. =p